Steinebruck (Hemmeres D) - Ouren
Tussen Hemmeres en Auel volg je de Our door een prachtig natuur, wandel en fietsgebied. De wandelwegen zijn zeer goed aangegeven, soms waant men zich in Ierland, smalle wegen, ontstuimige kolkende bergbeekjes vermengen zich met de zelf verzekerde, stevig, oprukkende Our.
Dit is tevens in ornithologische kringen een zeer vogelrijk gebied met tal van zeldzame, gevederde zweefvliegtuigen zoals de zwarte ooievaar.Vanuit de bergtoppen houdt de rode wouw de blik op zijn niets vermoedende kruipende prooien.
In Steffenshausen zijn er 2 kerken, waaronder de kerk van pastoor Schoonbroodt, een ‘ourconservatieve’ geestelijke waar de dienst nog wordt gehouden volgens de tridertertijnse lithurgie. Alles verloopt er nog zoals vroeger in de jaren 60. 
Het hoofdgebouw, op heden privaatbezit heeft zijn oorsponkelijk karakter (inclusief zijn gotisch opschrift) behouden. Rechts van de ingang bevond zich de wachtzaal, links was de dienst voor het verzenden van goederen (pakjes) in een kleine aanbouw ondergebracht en rechtdoor ging het naar het stationsloket.
-------------------------
Het voormalige spoor werd vervangen door een fietspad, dat zeker en vast de moeite is om te volgen. Een pittig detail is dat men voor de bouw van het station ‘de Our’ over enkele honderden meters heeft verlegd.
Van beneden uit aan de verlaten groeve van Steffenshausen kijk je onvermijdelijk op de St. Hubertuskerk van Weveler. Van de hoofdweg rij je de berg rechts op en bezoek de kerk en het kerkhof, echt de moeite dit ‘Europees erfgoed’.
De Sint-Hubertuskapel van Weweler
De Sint-Hubertuskapel van Weweler is een prachtig sanctuarium met volledig witte muren. Haar Romaanse toren uit de XIIIe eeuw is gedekt met op elkaar geplaatste kleine kappen. Het schip en het koor (XVe en XVIe eeuw) lijken verdrukt onder de oneindig opeenvolgende dakhellingen. In de kapel schijnt een zacht licht, gefilterd door mooie kerkramen uit dezelfde tijd.
U kunt er een houten Christusbeeld uit de XVIIIe eeuw bewonderen, alsmede vergulde houten beelden uit dezelfde tijd en oudere grafstenen.
Bron: http://eastbelgium.com/reuland-ouren/
Je volgt de weg verder naar beneden en steek de hoofdbaan schuin rechts over: Een gezellig restaurant met visvijvers duikt voor je op.
Weweler muhle was vroeger een oude watermolen. Maar ook wat verderop in ‘der Alter Mühle’ of in het ‘Pannenkoekenhuis’ van Oberhausen wordt je culinair verwend.
Dit stuk Our is de place to be om het sportieve aan het aangename te koppelen.
Aan der Alte Mühle observeerden we drie aalscholvers op zoek naar … lekker vis en dit zonder vergunning op zak.
Iets voorbij Weveler rij je rechts van een oude, houten douanepost een bomengallerij in, vanaf hier ontdek je hier een “andere” Our, rotsachtiger en dieper ingesneden. In de winter bij vriesweer hangen de ijspegels als orgelpijpen aan de rotsen en aan ’t eind van die natuurtunnel kom je aan in het schilderachtige, kunstenaarsdorp Ouren.
Een sprookjesachtig oord met burcht en geschiedenisrijke ‘Peterskirche’. Je wandelt achter de kerk via het kerkhof het pad van “de riddersprong” in.
De legende van de Rittersprong:
Zoals afgesproken, troffen zich de ridder en de genadigde van Ouren in de schemering aan de voet van de burcht. Hij tilde zijn geliefde op het paard, en spoedde weg. De vlucht werd bemerkt, en de achtervolging begonnen. Men hoorde duidelijk de rijder met de nieuwe hoefijzers over de stenen en de rotsen vluchten, en omdat op stenen en rotsen zijn hoefijzers geen spoor achter lieten werden ze ingehaald, op de heuvel langs de Our.
Die gevangenschap betekende voor beide een zekere dood. De moedige ridder gaf zijn paard de sporen, en alle drie stortten in de diepte. Een geweldige sprong van de spits van de rots tot in de Our.
De stroming van de Our zorgde voor een min of meer zachte landing, en ook al brak het trouwde paard zijn benen, in ieder geval waren ruiter en amazone gered.
Nu kan men in de rotsen lezen „feli dei terogamus audi nos“. Dat betekend: Zoon Gods we smeken U verhoor ons.
De ridder beloofde als dank een kapel op deze plek op te richten. Omdat hij zijn behoefte niet hield, werd hij door de bliksem getroffen.
De tegenwoordige weg bestond toen nog niet (men reed door de Our heen en langs het dal – van Stubach tot Ouren stak men zeven maal over).
Bron : http://eastbelgium.com/reuland-ouren/
Op het hoogste punt van de rots staat een kapel en op ’t eind van ’t smalle pad kijk je vanuit een arendsnest vol bewondering naar de kronkelende Our in het dal.
Als je het sprookjesdorp vanuit de hoogte wilt zien rij dan een stukje de weg op naar Weiswampach (lux), adembenemende uitzichten wisselen elkaar af.
Je keert terug naar het centrum van Ouren en enkele kilometers voorbij het dorp bereikt men het 3-landenpunt, waar een Europese gedenkplaats werd opgericht voor de stichters van Europa (heel leerrijk).
De zon kruipt achter de bergen, de Our ademt een mysterieuze nevel uit, ’t is tijd om onze vierde etappe te beëindigen, de laatste op Belgische bodem.
.png)
Plots duikt ‘Steinebruck’ als een immense reus voor ons op. Dit hoge autostrade viaduct overspant België met Duitsland. Met open mond staar je er naartoe. De natuur is soms overweldigend mooi, maar het fenomeen ‘mens’ kan soms ook verrassende dingen te voorschijn toveren. Links en rechts onder de brug liggen forelvijvers. Eens voorbij Steinebruck volgen we het wandel- en fietspad langs de Our. 
Net voor Hemmeres wandelen we onder de ruïnes van een oude spoorwegbrug en wanneer je het pad achter het viaduct volgt bots je op een dichtgemetselde spoorwegtunnel. Best eng als je kraaiengeluid op de achtergrond hoort … Op het einde van de oorlog hebben de Duitsers na hun terugtrekking over de Our dit spoorwegviaduct opgeblazen. 
Onze derde aflevering eindigt in Hemmeres (D) een schilderachtige nederzetting van mooie boerenhuizen en een gerenoveerd oud spoorwegstationnetje.
Normaal is dit hier slechts een kleine rivier maar breed uitgesmeerd, fonkelend door de zonnestralen zocht ze langs allerlei zijarmen een weg richting Schönberg, waar de stroom meer gestructureerd wordt. 
Tussen Manderfeld en Andler geniet men van een brede vallei, met toch geleidelijk aan lopende hoge oevers. Prachtige wijdse vergezichten over de eifel, waar tal van roofvogels hun eten zoeken, wisselen elkaar af. 
Piepkleine, bijna verlaten, landbouwers dorpjes zijn als parels uitgesmeerd over het landschap. Het dal bestaat uit weinig bossen, veel weiland en bolle heuvels. Het gevoel van vrijheid en eindeloosheid overvalt je hier. Enkel het ruisend, kolkend geluid van de Our verstoord de stilte. Het miauw van de buizerd en het gekwetter van talrijke eenden zorgen voor de achtergrond muziek. 
Even voorbij Manderfeld steken we de grens over voor een kort buitenlands bezoek van slechts 2 Duitse dorpjes: Verschneid en Wischeid 
Onze reis eindigt in het bedevaartsoord van de heilige maagd Maria in Schönberg, waar de pastoor voor elke dag van de advent een soort kerststalletje installeerd met het verhaal over de advent. De grot en de kruisweg zijn wijd en zijd bekend. 
De zon kruipt al vroeg tijdens de winteravond achter de bolvormige heuvels rond Schönberg. We mijmeren nog even verder over de massa water die we vandaag hebben gezien, en dat slechts +/- 20 km voorbij de bron in Losheimergraben.